Jefke en de Bollebozen – Kerstboomverbranding

De winter hield het Vogtland stevig vast. In de ochtend kraakte de sneeuw onder je schoenen en Jefke's adem kwam in kleine wolkjes uit zijn neus.

"Aanstaande zaterdag," had het baasje gezegd, "is het kerstboomverbranding."

Jefke spitste zijn oren. Kerstbomen kende hij: ze stonden binnen, ze prikten een beetje, en de bollebozen vonden de gevallen naaldjes altijd verdacht interessant.
Maar verbranding? Dat klonk warm… en een tikkeltje spannend.

Op het erf scharrelden de bollebozen dicht bij elkaar.
"Wat is dat, kerstboomverbranding?" kakelden ze.
"Een groot vuur," dacht Jefke, "met veel mensen en veel geur."

Jefke was niet bang voor vuur, maar hij vond het wel iets om in de gaten te houden. Hij had al vaker gezien dat mensen bij zulke dingen ineens druk werden, lachten, riepen en met glimmende ogen naar het vlammenwerk keken.

"Jullie blijven gewoon bij elkaar," bromde hij tegen de kippen. "En ik blijf bij jullie."

Toen zaterdag dichterbij kwam, keek Jefke alvast naar de donkere rand van het bos en naar het dorp. Hij stelde zich voor hoe het zou knetteren en knappen, hoe het warm zou zijn in de kou, en hoe het baasje tevreden zou kijken.

En eerlijk is eerlijk: Jefke dacht ook één ding heel duidelijk.
Als er ergens een vuur is… dan wil je wel zeker weten dat iedereen veilig staat.