Het leek een gewone dag op het erf in het Vogtland.
Jefke stond in de sneeuw, de bollebozen scharrelden in hun hoekje, en binnen was het warm en rustig.
De winter hield het Vogtland stevig vast. In de ochtend kraakte de sneeuw onder je schoenen en Jefke's adem kwam in kleine wolkjes uit zijn neus.
De winter was nog volop bezig.
In het Vogtland lag de kou stevig in de lucht en viel er regelmatig verse sneeuw. Van de lente was nog niets te merken.
Er was alweer sneeuw gevallen.
En niet een beetje ook. Het Vogtland lag onder een steeds dikkere witte laag.
Het erf lag er rustig bij toen de auto het pad op reed.
Nieuwe gasten. Ze zouden blijven tot na nieuwjaarsavond.
Het was een bijzondere dag in Vogtland.
Vierde advent, de kortste dag van het jaar, en morgen begint officieel de winter.
Maar vandaag voelde al winters genoeg.
Het wordt weer kouder.
Zo van die kou die niet echt bijt, maar wel blijft hangen.
Jefke voelt het meteen: 's morgens duurt het wat langer voor hij zijn poten uit zijn mand steekt, en zijn adem tekent kleine wolkjes in de lucht.
Het was tweede advent, maar je zou het niet zeggen.
Met amper vier graden voelde het eerder als een koppige nabrander van de winter.
Toch was Jefke al vroeg wakker, zijn neus in de koude lucht, zijn staart kwispelend alsof hij de dag persoonlijk wilde opwarmen.
Alle sneeuw was eindelijk weggesmolten. Het gras lag er weer nat en sponsig bij, maar Jefke vond dat prima. Eindelijk kon hij terug buiten rennen zonder dat zijn poten vastvroren in de sneeuw. Baasje had een hoop hout klaar liggen, en zoals altijd vond Jefke dat geweldig. Elk blok dat baasje neerlegde, moest Jefke eerst uitgebreid besnuffelen,...
Vanavond moet Jefke weer goed opletten. Baasje en bazin trekken zoals elke vrijdag naar de stammtisch, en dan is het aan Jefke om een oogje in het zeil te houden.
Hij neemt zijn taak serieus, hoor. Met zijn poten stevig in de koude avondgrond geplant en zijn oren spitser dan spitst, luistert hij naar elk geluid dat uit de donkerte komt....