Vanochtend stond Jefke met zijn poten in iets fris en krakends.
Een héél dun laagje sneeuw, net genoeg om alles een beetje wit te maken.
Hij keek omhoog, snuffelde eens diep, en dacht: "Amai, 't is weer zover, de winter komt eraan!"
Het was gisterenavond stil rond het huis. Alleen in de verte klonk het zachte geroezemoes uit de Stammtisch, waar baasje en bazin zoals elke vrijdag hun wekelijkse avond hadden.
't Was feest in het Vogtland.
De lucht rook naar herfst en houtvuur, en in de keuken was het drukker dan ooit.
Vandaag was het Sint Maarten, en dat betekende maar één ding: er kwam gans op tafel!
't Was een frisse herfstdag in het Vogtland. De blaadjes dwarrelden en de lucht rook naar houtvuur. Achter de vakantiewoningen was er weer leven in de brouwerij: de kippen, die de baas steevast de Bollebozen noemde, hadden weer iets in hun kop.
Het was een frisse ochtend in Vogtland. De zon stond laag, en het erf rook naar graan en vers stro.
De baas had net de Bollebozen gevoerd — die pikten tevreden in het voer, terwijl Jefke zijn bak leeglikte tot de laatste brok.
Het was een frisse ochtend in Vogtland. De lucht rook naar houtvuur, en de eerste rijp glinsterde op het gras.
De baas had de auto naar de garage gebracht. "Vandaag krijgt hij winterbanden, Jefke," zei hij met een knipoog. "Het wordt tijd."
Het was een stille nacht in het Vogtland. De lucht was helder en fris, en boven de daken hing een prachtige, grote volle maan. In het kippenhok was alles rustig — de Bollebozen zaten knus op hun stok, met hun snavels diep in hun veren. In het huis brandde nog één klein lichtje, tot ook de baasjes hun laatste "goenacht"...
Op een rustige herfstdag in het Vogtland is het 3 november: Sint Hubertusdag, de dag van de jagers. Het Altes Bahnhaus staat er vredig bij, met goudgele en oranje bladeren op het erf. Jefke, de vriendelijke Duitse herder, zit in het zachte gras. Hij luistert aandachtig naar een verre kerkklok die de zegen van de dag aankondigt. Zijn staart kwispelt...
De zon scheen eindelijk weer over het erf. De lucht was fris, het gras nog een beetje vochtig van de ochtenddauw.
De baas was druk bezig met hout stapelen, blok na blok, netjes op een rij.
Het was zondagochtend in het dal.
De straat was stil, geen auto's, geen geroep, alleen het zachte geklater van de beek verderop.
Zelfs de wind leek te fluisteren in plaats van waaien.